එදා රෑ බැලුව අද දවල්. දවල් නිසා සෙනග හිටියේ නෑ. ඒ නිසා පාඩුවෙ ෆිල්ම් එක බැලුවා. ඉස්සරහ ඔලු ගෙඩිවලින් දර්ශන පථයට බධාවක් උනේ නෑ මොකද මට ඉස්සරහින් කවුරුත් හිටියේ නෑ.
මට නම් මේ ෆිල්ම් එක අර ක්ලැරන්ස්ගෙ එක තරම් දැනුන් නෑ. ඒකට එක හේතුවක් මම ක්ලැරන්ස්ගෙ සින්දුවලට තරම් මිල්ටන්ගෙ සින්දුවලට ආසත් නෑ. ක්ලැරන්ස්ගෙ ෆිල්ම් එකට කැමැති වෙන්න ප්රධානම හේතුව ඒකෙ තිබ්බ සින්දු ටික සහ ඒ සින්දු ප්ලේස් කරල තිබ්බ විදිහ. මොකක් හරි හේතුවකට මේ ෆිල්ම් එකේ සමහර සින්දු ප්ලේස් කරල තියෙන විදිහ නිසා ද මන්ද එහෙමට දැනුන් නෑ.
ලොකුවට ෆීල් නොවෙන්න හේතු වෙච්චි අනික් ප්රධාන කාරණේ, මේකෙ මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරන රොෂාන් රවීන්ද්රගෙ පෙනුම ඒ චරිතයේ වැඩි හරියකට සෙට් නොවීම. මේක කිව්වම මගෙන් අහයි උබ කියන්නෙ රොෂාන් රවීන්ද්රට රඟපාන්න බැහැයි කියලද කියල. එහෙම දෙයක් නෙවෙයි. ඒක අහන්න ප්රශ්නයකුත් නෙවෙයිනෙ. ඒත් අමුවෙන්ම ඇත්ත කිව්වොත් මේ චිත්රපටයේ වැඩි කාලයක් පෙන්වන, මිල්ටන්ගෙ තරුණ කාලය රඟපාන්න රොෂාන් රවීන්ද්ර දැන් වයස වැඩී.
ෆිල්ම් එක පටන් ගන්නෙ, 1966 ඉඳල. එතකොට ඇත්ත මිල්ටන්ගෙ වයස අවුරුදු 22 යි. එතන ඉඳන් ෆිල්ම් එකේ සීයට අසූවක්ම වගේ දුවන්නෙ එදා සිට 1972 වගේ කාල පරාසය ඇතුලෙ. ඒ කියන්නෙ මිල්ටන්ගෙ වයස අවුරුදු 22 ඉඳන් 28 දක්වා වගේ. ඉතිං ඔය වයසෙ ඉන්න තරුණ මිල්ටන්ගෙ චරිතයට දැන් අවුරුදු 48 ක් වෙන රොෂාන් රවීන්ද්ර ගැලපෙන් නෑ කියන එක තමා චිත්රපටිය පුරාවටම දැනුනෙ. විශේෂයෙන්ම අවුරුදු විසි ගණන්වල මුල තරුණයෙක් විදිහට මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරපු සමහර දේවල් , රොෂාන් කරද්දි විකාරමය ස්වභාවයක් තිබ්බා. උදාහරණ විදිහට ගමේ කොල්ලො ටික ක්රිකට් ගහන සීන් එක, එක්සයිස් කරන සීන් ටික, සහ අර කපුවට පාඩමක් උගන්නන සීන් එක. මේවත් කරන්නෙ රොෂාන් එයාගෙ අවුරුදු හතලිස් ගණනක පෙනුම දරාගෙන. ඒ පෙනුම නැති කරන්න අමාරුයි. අපිට තරුණ කෙනෙක් වයස්ගත විදිහට වෙස් ගන්නන්න පුලුවන් උනත් (ඒකත් ලංකාවෙ නම් කලොත් වනා ගන්නව) වයසක කෙනෙක්ට බාල පෙනුමක් ගන්න එක සාමාන්ය වේෂ නිරූපණයෙන් පමණක් ගොඩ දාන්න බැරි දෙයක්. සහ ඇත්තටම, පොල් අතු පැලක, අම්මත් එක්ක දුක් විඳගෙන හැදුනු බොහොම දුප්පත් හැටේ දශකයේ කොල්ලෙක්ගෙ ශරීර පෙනුම (physique ) රොෂාන්ගෙ ලොවෙත් තිබුන් නෑ . ඉතිං ඒක කෘතිමව ඇති කරගන්න පුලුවන් කියලත් මම හිතන් නෑ. 'තලත්තෑනි මනුස්සයෙක් ඇයි මේ වයසට නොගැලපෙන වැඩ කරන්නෙ' වගේ හැඟීමක් ඇති වෙන එක වළක්වන්න බෑ.
හැබැයි පස්සෙ පස්සෙ මිල්ටන්ගෙ චරිතය වයසට ගිහිල්ලා හතලිස් පහ වගේ පැන්නට පස්සෙ ඔන්න රොෂාන්ගෙ පෙනුම මිල්ටන්ගෙ පෙනුමට ටක්කෙටම ගැලපෙනව. අර ස්ටේජ් උඩ සින්දු කියන රොෂාන් මවන මිල්ටන්ගෙ චරිතය හරියටම හරි. ඇත්තටම අපිටත් මිල්ටන්ගෙ ඇත්තටම මතක ඒ පෙනුම නිසාත්, ඒ පෙනුමට රොෂාන්ගෙ දැන් පෙනුම සෙට් වෙන නිසාත්, රොෂාන් නියමෙට මේ චරිතයට ගැලපෙනව වගේ අදහසක් ආවත්, අර ෆිල්ම් එකේ සෑහෙන කාලයක් තලත්තෑනි රොෂාන් අයියා කෙල්ලො පස්සෙ යන මිල්ටන් මල්ලිව නිරූපණය කිරීම රූපමය වශයෙන් අසාර්ථකයි. ඒක ඉතිං ඇහැට පේන දේ. ඒ කොටස කරන්න මිල්ටන්ගෙ තරුණ වයසේ පෙනුම තියෙන අලුත් නලුවෙක් ගන්න ෆිල්ම් එක කරපු අය නිර්භීත නොවෙන්න හේතුවත් හිතාගන්න අමාරු නෑ. ඒත් මම හිතන්නෙ රොෂාන් වගේ ප්රතිභාපූර්ණ නලුවෙක්ට රඟපාලා ගොඩදාන්න තරම් දෙයක් ඔය චිත්රපටයේ තිබ්බෙ නෑ. චිත්රපටය ගොඩ යන්නෙ මිල්ටන්ගෙ සින්දු නිසා මිසක් මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරන්නෙ කවුද කියන එක මතම නෙවෙයි. ඒ නිසා ක්ලැරන්ස්ගෙ එකේ වගේ අභියෝගයක් භාර අරන් අලුත් තරුණ නලුවෙක්ට ඒ අවස්ථාව දෙන්න තිබ්බා කියල මම හිතනව.
මේ වයස නොගැලපෙන සීන් එක ඔයාට වඩාත් ත්රීව්ර විදිහට දැනෙන්න පුලුවන් ඔයා මේ කාලයෙ රොෂාන්ගෙම 'නටත් අයෙක් සුරා මතින්' ටෙලිනාට්ය බලනව නම්. ඒකෙ රොෂාන්ගෙ චරිතයට ලොකු පුතෙක් ඉන්නව. ඒ නාට්ටෙ ඒ පුතාගෙ ක්රිකට් ටීම් එකේම තව කොල්ලෙක්ගෙ තාත්තාට ඉන්නෙ චින්තක කුලතුංග. දැන් මේ ෆිල්ම් එකේ, ඔය මම දාල තියෙන ෆොටෝ එකේ ඉන්න මිල්ටන්ගෙ තුන්වන පෙම්වතිය සහ පසුව බිරිඳගෙ චරිතය කරන දැරිවිගෙ තාත්තාට ඉන්නෙත් චින්තක කුලතුංග. ඉතිං කලින් දවසෙ රෑ 'නටත් අයෙක්' බලනකොට තරුණ පුත්තු දෙන්නෙක්ගෙ තාත්තලා විදිහට හිටිය නලුවො දෙන්න අද දවල් බලන ෆිල්ම් එකේ, එකෙක්ගෙ දුවෙක්ට විවාහ යෝජනාවක් ගේන්න අනිකා කොල්ල විදිහට ගෙදෙට්ට එද්දි හරිම විකෘතිමය ස්වභාවයක් දැනුනා. ඒකට ඉතිං කාටවත් චෝදනා කරන්න යන්නෙ නෑ. අපි ඒ නාට්ටෙ බලපු එකට මේක හදපු මිනිස්සු මක් කරන්න ද.
ඊටත් අමතරව, ප්රේක්ෂකයා විසින් හිතින් හිතා ගන්න ඕන දේවල් ඒ කියන්නෙ ඒ දර්ශන බැලුවම අපිට ෆීල් වෙන්න නියමිත දේවල් , නලුවන් ලවා දෙබස් විදිහට අපේ මූණට කියන එකත් ටිකක් අභව්ය "ඕක්වර්ඩ්" භාවයක් එක් කරල තිබ්බ. උදාහරණයක් විදිහට මිල්ටන්ගෙ යාලුවෙක් එක තැනක කියනව, මේ සින්දුව නම් පරම්පරා ගාණක් මිනිස්සු කියයි, වගේ කතා. ඒවා මිනිස්සුන්ට දැනෙන්න ඇරිය යුතු දේවල් මිසක් ඇහෙන්න කියන්න ඕනෙ දේවල් නෙවෙයි.
ඉන්පස්සේ අර ලක්ස් සබන් තැන් තැන්වල පෙන්නන එක නම් හරිම ලාබ වැඩක්. ඒකෙන් ෆිල්ම් එකට වෙන හානිය ඒකෙන් ලැබිච්චි වාණිජමය වාසියට වඩා අනිවාර්යයෙන් වැඩී. ඒ ගාන කීය උනත් ඊට වඩා නිර්මාණාත්මක පාඩුවක් ඒකෙන් ෆිල්ම් එකට වෙලා තියෙනවා. අනික ඒක කරන්නම ඕනෙම නම් ඔයිට වඩා ටිකක් ඩීසන්ට් විදිහකට ඒක කරන්න තිබ්බ.
අන්තිමට අර කැසට් වල රූප තිරය හරහා යවන එක... අනවශ්යයම වැඩක්. මුලු චිත්රපටයේම රිදම් එක විනාස වෙන විදිහෙ ඒ වගේ වැඩක් කරන්න හිතුවෙ ඇයි කියලවත් හිතාගන්න අමාරුයි. ඒ ටික ෆිල්ම් එකේ නාමාවලියට දාන්න තිබ්බනෙ ෆිල්ම් එක ඇතුලට නොදා.
මේක කොහොමත් වෘතාන්තමය ගතියට වඩා නිකං ඩොකියුමෙන්ට්රි ගතියක් එනවා අන්තිමට යද්දි. කොහොමත් මුල් හරියෙත් කතාවක් කියල දෙයක් ගොඩනගන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නෑ. ඒ ඒ සින්දුව ප්ලේස් කරගන්න සීන් ටිකක් එකට ගලපලා මිසක් මිල්ටන් කියන මනුස්සයව චරිතයක් විදිහට ගොඩනැගීමක් කරන්න උත්සාහ කරන්නෙ නෑ. ඒ නිසයි කිව්වෙ රොෂාන් වගේ නලුවෙක්ට මේකෙ කරන්න දෙයක් නෑ කියල.
කොහොම උනත් ඉතිං මිල්ටන් මල්ලවආරච්චිගෙ සින්දු අහන්න කැමැති නම් අහගෙන ඉන්න පුලුවන් චිත්රපටියක් කියල කියන්න පුලුවන්.
No comments:
Post a Comment