Wednesday, September 30, 2026

The Newspaper

බලපු තවත් එක මෝඩ ෆිල්ම් එකක් කියල කියන්න පුලුවන්. මේ ෆිල්ම් එක දැන් ඇවිත් ටිකක් කල්නෙ. බලන්න ඕනෙ උන් බලලත් ඇති . මම නම් බැලුවෙ ඊයෙ පෙරේද. එනිවේ කතාව ස්පොයිල් වෙනව මේක ගැන කියන්න ගියොත්. ඉතිං මේක බලන්න බලාපොරොත්තු වෙනව නම්, මේක කියවන්න එපා.

මට තේරුන හැටියට නම් මේ ෆිල්ම් එකෙන් දෙන්න උත්සාහ කරන 'පණිවිඩේ' තමා පත්තර වලින් මිනිස්සුන්ගෙ චරිත ඝාතනය කිරීම සහ ඉන්පසු ඒවා නිවැරැදි කිරීමට කටයුතු නොකිරීම වගේ දෙයක්. හැබැයි ඒ දේ කියන්න පාවිච්චි කරල තියෙන සිද්ධියයි, ඒ කියන්න උත්සාහ කරන පැණිවඩෙයි අතරෙ නොගැලපීමක් තියෙනවා කියල තමා හිතුනෙ.

ෆිල්ම් එකේ කතාවට අනුව, ලංකාවේ යුද්දෙ අන්තිම කාලෙ (2009 වගේ) බස් එහෙකට බෝම්බ ගහපු සිද්ධියකදී, ඒ බෝම්බෙ ගැහුවෙ සිංහල මිනිහෙක් කියල එලි වෙලා ඒක පත්තරේ යනව. මේ 'සිංහල කොටිය' හෙඩිම යන්නෙ එක පත්තරේක හැබැයි ඊට අදාල වෙනත් ප්‍රවෘත්ති හැම පත්තරේකම වගේ යනව හෙඩ්ලයින් විදිහටම.  ඒ කොටියෙක් කියල කියපු මිනිහගෙ අයියට මිනිස්සු ගහල එයාගෙ කකුල් කඩනව ඊට සමගාමීව. ඒ අයියා (සරත් කොතලාවල) ඒ නිසා දැන් යන්නෙ අර අතින් තල්ලු කරගෙන යන කරත්තෙක.  එයා ඔය පොලේ කුණු එලෝලු ඇහිදින වෙලේක එයාට පත්තර කෑල්ලක් හම්බෙනව. එයා දකිනව ඒකෙ පොඩි කොටුවක චූටි අකුරෙන් දැන්වීමක් විදිහට දාල තියෙනවා , "නිවැරදි කිරීමයි, ශාන්ත නිර්දෝෂයි" කියන හෙඩිම එක්ක පුංචි විස්තරයක්. මේ කියල තියෙන්නේ එයාගෙ සහෝදරයා නොහොත් අර සිංහල කොටියා ගැන. එයා නිර්දෝෂයි, බෝම්බෙ ගහල තියෙන්නේ එයා නෙවෙයි කියල පස්සෙ එලිවෙලා. මේක වෙන්නෙ අර සිද්ධියෙන් අවුරුදු 9 කට පස්සෙ (ඒ කියන්නෙ දළ වශයෙන් 2018 වගේ). 

ඉන්පස්සේ මේ අයියාට ඕනෙ වෙනව තමන්ගෙ මල්ලිගෙ නිර්දෝෂී බව ගැන දාපු ඒ නිවැරැදි කිරීමත්, පත්තරේ හෙඩ්ලයින් එකක් විදිහටම දාගෙන මල්ලිගෙයි, තමන්ගෙ සනුහරෙයි "නම ක්ලියර්" කරගන්න.

හැබැයි මේ සිද්ධියෙම අවුලක් තියෙනව නේද? මොකද මට තේරෙන විදිහට නම් මේක මහ විකාර සිද්ධියක්. සාමාන්‍යයෙන් ඔය වගේ බෝම්බ ගහපු සිද්ධියක බෝම්බෙ ගැහුවෙ මෙයා නෙවෙයි අරය කියල හොයාගත්ත නම්, ඒක පත්තරේ පළ වෙන්නෙ තවත් අලුත් නිව්ස් එකක් විදිහට මිසක්, චූටි අකුරෙන් නිවැරැදි කිරීමක් විදිහට නෙවෙයි. සාමාන්‍යයෙන් පත්තර වල නිවැරැදි කිරීම් විදිහට පළවෙන දැන්වීම් පාවිච්චි කරන්නෙ පත්තරේ සිද්දවෙන ප්‍රින්ටින් මිස්ටේක්, පුද්ගල නම්, තනතුරු, ඡායාරූප වගේ දේවල් මාරුවීම් පැටලීම් වෙන ඒවා නිවැරැදි කරන්න මිසක්, රටක වෙච්චි සිද්ධියකට අදාලව හෙළිවුනු නවතම තොරතුරක් පළ කරන්න නෙවෙයි. ඇත්තටම මේක නිවැරැදි කරන්න පත්තරේ වැරැද්දුව එකක් නෙවෙයිනේ ඉතිං. ඒ කාලෙ අදාළ අපරාදය සම්බන්ධයෙන් කරපු පරීක්ෂණ අනුව ආරක්ෂක අංශ විසින් මාධ්‍යට කියපු දේ තමා පත්තරේ පල කලේ. ඉන්පස්සේ ඒ ආරක්ෂක අංශ විසින්ම පස්සෙ කාලෙකදි අදාළ බෝම්බ ප්‍රහාරය එල්ල කලේ මෙයා නෙවෙයි කියල හෙළිකරල ඒක මාධ්‍යට කිව්වම ඉතිං ඒකත් ඒ සිද්ධියට අදාළ අලුත් නිව්ස් එකක් මිසක්, නිවැරැදි කිරීමක් වෙන්නෙ කොහොමද? ඒ උනාට මේ ෆිල්ම් එකේ හැටියට ඒක එහෙමයි. 

ඇත්තටම මෙතෙන්දි වෙලා තියෙන්නේ ෆිල්ම් එකෙන් අපිට දෙන්න උත්සාහ කරන "පණිවිඩේ" කියන්න සැර සිද්ධියක් හොයල දාල , ඒත් ඒකම කියන්න යන එකත් එක්ක හරියටම ගැලපෙන්නේ නෑ...

ඉතිං මේ ෆිල්ම් එකේ නාරටියම අවුල්. ඒක අමතක කරල කතාව බලන් හිටියත්, ඒක ඇතුලෙ වෙන පුංචි පුංචි සිද්දි සහ චිත්‍රපටයේ අපිට හම්බෙන බහුතරයක් චරිතත් මේ මහපොලොවේ අපිට හම්බෙන උන් නෙවෙයි නෙවෙයි වගේ දැනෙනව. 

අනික් ප්‍රධාන චරිතය විදිහට එන කුමාර තිරිමාදුර ඉන්න ලුයියා කියන්නෙත් එහෙව් විකාර චරිතයක්. ඒ මිනිහට පිස්සු හරි මන්ද බුද්ධික හරි වගේ නම් එයා කරන දේවල් සාමාන්‍යයයි කියල පිළිගන්න තිබ්බ. එයාට අකුරු කියවන්න බෑ. ඒත් එහෙම වුනු පළියට චිත්‍රපටය පුරා පෙන්නන විදිහට මොංගල් හැසිරීම් දක්වන්නෙ ඇයි කියල හිතාගන්න බෑ. මොකද හද්ද පිටිසර ගමක අකුරු බැරි මිනිහෙක් උනත් ඒ පෙන්නන තරම් හුදෙකලා ජීවියෙක් වෙන්න බෑ. (චිත්‍රපටියෙම පෙන්නන විදිහට ඌ පොකට් රේඩියෝ එහෙකට නිතරම ඇහුම්කන් දෙනව. එහෙව් එකෙක් ඇයි එහෙම වෙන්නෙ...)

උදාහරණයක් විදිහට ඒ චරිතය මුහුද දැකල නෑ. ගෝල් ෆේස් ගිහින් මුහුද පෙන්නල කියනව ගමේ වැවට වඩා ගොඩාක් විසාලයි නේද කියල.

ඌ කඩේකින් වතුර ඉල්ලුවම, කඩේ ගෑනි වතුර බෝතලයක් දීල සල්ලි දෙන්න කියල කිව්වම වික්ෂිප්ත වෙලා, වතුර බෝතලේ ආපහු කඩේටම දීල, යාලුවට ඇවිත් කියනව කොළඹ වතුරත් සල්ලි වලට දෙන්නෙ කියල (මොන බහුබූත කතාවක්ද? කොළඹ විතරක් නෙවෙයි ලංකාවේ කොහෙ ගියත් බෝතල් කරපු වතුර තියෙනවානෙ විකුණන්න. මී හරක් බලාගන්න, අකුරු බැරි මිනිහෙක් උනාය කියල එහෙම දේවල් මැජික් වෙන්නෙ කොහොමද ?) 

ඉන්පස්සේ මූ ගිහින් ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ස් ස්ක්වෙයා එකේ තියෙන පොකුණට බැහැල නානව. අනේ මන්ද ඒ සම්පූර්ණ සීන් එකම හෙනම ගොන්, මාන්දමික සීන් එකක්. චිත්‍රපටයට 'හාස්‍ය රසයක් මුසු කරන්න' වෙන්නැති සමහර විට ඒක දාන්න ඇත්තෙ. ඒත් පට්ට අභව්‍යයි. (මේක අර ටෙනිසන්- බන්දු ඉන්න ගොන් ජෝක් එකක් නම් ඔන්න කමක් නෑ කිව්වැකි.)

තවත් තැනකදි මුන් දෙන්න රෑ ඉන්න කියල හිඟන තිප්පොලකට යනව. එතන ඉන්න හිඟන්නො මුන්ට ඉන්න දෙන් නෑ. ඉන්පස්සේ මුන් දෙන්න එතනින් එලියට යනව. එතකොට වැස්සක් වහිනව. මුන්ගෙ අවට වැස්සකට නොතෙමී ඉන්න ඕනතරම් අගුපිල් තියෙනවා කියල පසුබිමේ පෙනුනත්, මුන් දෙන්න අර අනෝර වැස්සෙ තෙමි තෙමි පාර මැද්දෙ යනව. අන්නේකයි කිව්වෙ, මුන් දෙන්නට "පිස්සු" නම් ඒවා සාමාන්‍යයයි. නැත්තං ඉතිං ඇයි එහෙම හැසිරෙන්නෙ නේද? සාමාන්‍ය මිනිස්සු වැස්සක් වහිද්දි නොතෙමෙන තැනක් බලල ඉඳල යනවනෙ.  ඒ දර්ශනය "ඩ්‍රැමැටික්" කරල බලන අපිට "අනේ බලන්න පෞ මෙයාල" කියල බලෙන් හිතවන්න ඔබපු දෙයක් මිසක් එතන එහෙම තෙමීමේ කිසිම අවශ්‍යතාවක් නෑ ඇත්තටම. 

මේ සියලු සිද්දි වෙන්නෙ අර අයිය, මල්ලිගෙ නිර්දෝෂී බව පත්තරේ දාන්න, පත්තර කන්තෝරුව හොයාගෙන කොළඹ ආවම. ඒ එද්දි උගෙ තනියට එන්නෙ අර හරක් බලන "මෝඩය".

මේ චිත්‍රපටයේ සියලු චරිත,ඒ ඒ චරිත වල තිබිය යුතු ලාක්ෂණික ගති ඕනවට වඩා ඔබන්න ගිහින් අතාත්ත්වික මට්ටමට පත් වෙලා කියල තමා පේන්නෙ. ඒ කියන්නෙ හරිම පැතලි, ඕනවට වඩා හයිප් කරපු කැරැක්ටස් තමා ඔක්කොම තියෙන්නෙ. 

මෝඩයෙක් නම් ඌ පට්ටම මෝඩයි, හැමවෙලේම මෝඩයි, දුෂටයෙක් නම් ඌ පට්ට දුෂ්ටයි. කරුණාවන්ත උන් ලස්සනයි, මෝඩ උන් කැතයි... ඔන්න ඔය වගේ. හරිම ප්‍රාථමික, සැබෑ ජීවිතේ හමුනොවෙන, නමුත් සැබෑවට ඉන්න චරිත වලින් තෝරගත්ත ලක්ෂණ එකතු කරල චිත්‍රපටයේ කතාව සංතෘප්ත කරන්න හදාගත්ත කෘතිම චරිත තමා මේකෙ පිරිල තියෙන්නෙ.

කතාව ඉදිරියට යද්දි මුණගැහෙන හිඟන්නො , ගණිකාවො, පත්තරකාරයො, දේශපාලුවො වගේ හැම එකාම ඒ ඒ වර්ග වල ස්ටීරියොටයිප් මොඩල් මිසක් ස්වභාවිකව ඉන්න උන් නෙවෙයි. 

මේ ෆිල්ම් එකේ හැටියට උන් දෙන්න කොළඹ එන්නෙ 2018 වගේ. පසුබිම් දර්ශන බැලුවමත්, මිනිස්සු පාවිච්චි කරන ෆෝන්, ටීවී වගේ දේවල් දිහා බැලුවමත් ඒක පැහැදිලි. ඒත් මුන් දෙන්න මුලින්ම යන පත්තර කන්තෝරුවෙ එකෙක් ටයිප් රයිටරයක මොනවද ටයිප් කරනව පෙන්නනව. මම දන්නෑ 2018 දිත් ටයිප් රයිටර් පාවිච්චි කරන පත්තර කන්තෝරු ලංකාවේ තිබ්බද කියල. දන්න තරමින් නම් දැන් කොහෙවත් ටයිප් රයිටර් පාවිච්චි කරන්නෙ නෑ. විශේෂයෙන්ම පත්තර කන්තෝරු වල.  එහෙනං එතෙන්ට එහෙම එකෙක් එබුවෙ ඇයි ? ඒකත් මට නම් දැනෙන්නෙ, පත්තර කන්තෝරු නම් මෙන්න මේ වගේ කියල අපිට පෙන්නන්න කරපු ස්ටීරියොටයිප් වැඩක් කියල. 

එනිවේ, මුල සිට අගටම අභව්‍යය සහ විකාර සහගත සිද්ධි ගණනාවක්ම තියෙනවා මේකෙ. එකින් එක කියල ඉතිං තේරුමක් නෑ. එහෙම කිව්වොත් මුලු ෆිල්ම් එකම කියන්න වෙනව.

මේක කතාව ලියල අධ්‍යක්ෂණය කරල තිබ්බෙ දක්ෂ නලුවො දෙන්නෙක් නිසා සහ පෝස්ටරයෙන්, ට්‍රේල එකෙන්, නමෙන්, මේක හොඳ ෆිල්ම් එකක් වෙන්නැති කියල සැකේට තමා ඉතිං බැලුවෙ. ඒත් සාරාංශයක් විදිහට කිව්වොත්, හොඳ වස්තු බීජයක් තෝරගෙන ඒක කියන්න දුර්වල කතාවක් ලියල ඒකට අභව්‍ය සිද්ධි ගොඩක් මදිපාඩුවට එල්ලල, ස්ටීරියොටයිප් කැරැක්ටස් ටිකක් ඔබල හදන්න ගිහින් විකාරයක් වෙලා කියල තමා හිතුනෙ.



ගිනි අවි සහ ගිනි කෙළි Chapter 2

මේ ෆිල්ම් එක හෝල් එකට ගිහිල්ලා බලන්න තරම් දෙයක් නෙවෙයි කියලා නම් මොකක්ද ඉවකින් වගේ දැනුණා.  ඒ නිසා එහෙම ගියෙ නෑ. පස්සෙ හොයගෙන නොමිලේ බැලුවෙ. ඒ බැලුවෙත් මේකෙ පළවෙනි එක ආසාවෙන් බලපු නිසා ඒකට කරන සැළකිල්ලක් විදිහට.

මේක පටන් ගනිද්දිම යන්නෙ මුල් ෆිල්ම් එකේ සුප්‍රකට දිවි මකුළු ඇස ගීතය එක්ක ඒ නලු නිලියන්ගෙ රූප. ඒකෙන් දෙන ලොකුම පණිවිඩයක් තිබ්බා පටන් ගනිද්දිම. ඒ තමා, මීට වඩා දෙයක් උබලට මේකෙ බලන්න නෑ මේ තමා උපරිමේ... කියන එක. ඇත්තටම ඒ නාමාවලියෙ යන අර පරණ මුල් ෆිල්ම් එකේ සින්දුවයි, ඒ සීන් ටිකයි විතරමයි මේකෙ අප්පිරියාවක් නැතුව බලන් ඉන්න පුලුවන් ටිකකට තිබ්බෙ. ඊට පස්සෙ ෆිල්ම් එක පැය දෙකක් තිස්සෙ මිනිස්සු හෝල් එකේ කොහොම එක දිගට බලන් හිටියද අප්පා කියලා හිතෙන මට්ටමටම අජූතයි.

ඇත්තටම උදයකාන්ත වර්ණසූරියට මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නෙ?  ඒක නිකං අර සූත්තර කිටීගෙ බූට් එක ගැලෙව්වම නිකං පූසෙක් වෙලා වගේ උදයකාන්ත වර්ණසූරිය කියන සිනමා අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ චිත්‍රපට හැදීමේ හැකියාව සම්පූර්ණයෙන් අන්තරස්ධාන වෙලා එයා නිකංම නිකං මිනිහෙක් බවට පත්වෙලා වගේ. හැබැයි ඒ මනුස්සයා තාමත් හිතන් ඉන්නවා තමන්ට තාම ෆිල්ම් හදන්න පුළුවන් කියලා. ඉතිං එයා නලු නිළියන්ට එන්න කියනවා එයාගෙ අලුත් ෆිල්ම් එකට. අනේ ඉතිං උදයකාන්ත වර්ණසූරිය කිව්වම සීනියර් පොරක්නෙ කියලා මේ ධනුක ඩිල්ෂාන්ලත් කුලුඳුල් සිනමා අත්දැකීම ගන්නත් එක්ක යන්න ඇති. හැබැයි එතන කිසිම සිනමාවක් නම් දැක්කෙ නෑ.  ඒකට චිත්‍රපටියක් කියන්නත් බෑ. නිකං ලෝ බජට් ඒකාංගික ටෙලිනාට්ටයක් වගේ.  ඒකෙ රඟපාපු කිසිම නලුවෙක් හෝ නිලියෙක්ට තමන්ගෙ හැකියාව පෙන්නන්න පුළුවන් වෙලා නෑ. නෑ නෙවෙයි ඇත්තටම එහෙම පරිසරයක් ඒ "ෆිල්ම් එකේ" නෑ.

හැබැයි මේ ෆිල්ම් එකේ වෙනත් සුවිශේෂීත්වයක් තියෙනවා. මේක සිනමාව විෂයක් විදියට හදාරන කෙනෙකුට හොඳ කේස් ස්ටඩි එකක්. මොකද මේ ෆිල්ම් එකේම පළවෙනි චිත්‍රපටිය, මේ අධ්‍යක්ෂවරයාගේ දෙවැනි චිත්‍රපටය, ආදායම් අතිනුත් සාර්ථක වෙලා විචාරකයන්ගේ පැසසුමටත් ලක් වෙච්වි ලංකාවේ ඒ ෂානරයේ දැනට හැදුණු හොඳම ෆිල්ම් එකක්. කතාව , තිරරචනය, අධ්‍යක්ෂණය, සංස්කරණය , නලු නිළි වරණය සහ රඟපෑම්, කලා අධ්‍යක්ෂණය ආදී මෙකී නොකී හැම අංශයක්ම, 'කළ යුත්තේ කෙසේද' කියන එකට දර්ශීය උදාහරණයක් විදිහට පෙන්නන්න පුළුවන් හොඳ ප්‍රඩක්ට් එකක්.  ඒ අධ්‍යක්ෂවරයාව, අධ්‍යක්ෂවරයෙක් ලෙස සමාජය අඳුනගත්ත වැඩක්... ඉතිං ඒ මනුස්සයාම, චිත්‍රපට විස්සක් තිහක් කරපු සීනියර් පොරක් විදිහට එයාගෙම අර කියපු අද්විතීය වැඩේට දෙවෙනි කොටසක් කරනවා කටේ තියන්න බැරි විදිහට. අර කියපු අධ්‍යක්ෂණය , තිර රචනය, සංස්කරණය , ආලෝකකරණය, ආදී මෙකී නොකී සියලු දේ, 'නොකළ යුත්තේ කෙසේද' යන්නට දර්ශීය උදාහරණයක් විදිහට පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් වැඩක් වෙන්න. අන්න ඒ සංසන්දනය නම් ඇත්තටම චිත්‍රපට පාසලකට වගේ දේක පාඩමකට හොඳ සිනාරියෝ එකක්...

මේ ෆිල්ම් එකේ කතාව යන්නෙ මීට අවුරුදු තිහකට විතර කලින් වෙච්චි දෙයක් විදිහට. හැබැයි ඒක අපිට මීටර් වෙන්නෙ කාරණා කීපයක් නිසා විතරයි . ඒ කියන්නෙ මේකෙ ඉන්න මිනිස්සු හෑන්ඩ් ෆෝන් විදිහට පාවිච්චි කරන්නෙ අර ඉස්සර තිබ්බ ගඩොල් භාග වගේ ෆෝන්. අමතරව , ලෑන්ඩ් ෆෝන් තියෙන්නෙ ඩයල් එක කරකවන ඒවා.  ඒ ඇරෙන්න වාහන තියෙන සීන්වලට පාවිච්චි වෙන වාහන පරණ තාලෙ ඒවා, ශ්‍රී නම්බර් තියෙන්නෙ. ඔන්න ඔය කාරණා ඇර මේ කාල වෙනස නිරූපණය කරන්න වෙන කිසිම දෙයක් ෆිල්ම් එකේ කරල නෑ. ඒ නිසාම බලන අපිට හිතෙන්නෙ ඇයි මේ මිනිස්සු මේ පරණ ෆෝන් පාවිච්චි කරන්නෙ? ඇයි මේ පරණ වාහන පදින්නෙ? මෙයාල ඇන්ටික් වාහන වලට කැමති නිසාද වගේ මිසක්, ලොවෙත් මේ ෆිල්ම් එක පරණ කාලෙ වෙච්චි දෙයක් කියන ෆීලින් එකක් එන්නෙම නෑ. කොටින්ම මේකේ සුදු LED බල්බ් හිටන් තියෙනවා . අඩුම ගානෙ ඒ දර්ශන ගනිද්දි ඒ බල්බ් එක හෝල්ඩරෙන් ගලවල ඒ වෙනුවට ෆිලමන්ට් බල්බ් එකක් දාන්න ඕනෙ වගේ ඉතා සරල සුලු කාරණා ගැනවත් මේකෙ කලා අධ්‍යක්ෂණය කරපු කෙනා හිතල නෑ.

ඇත්තටම මේ ෆිල්ම් එකේ හොඳයි කියලා කියන්න පුළුවන් කිසිම අංශයක් නෑ. හැබැයි ආලෝකකරණය නම් 'හොඳටම කරලා තිබ්බා' මදි නොකියන්න. කිසිම දර්ශනයක කිසිම තැනක් අඳුරේ තියන්න අකමැති ආලෝකකරණ ශිල්පියෙක් ඉඳල තියෙන්නෙ. ඒ නිසා එයා මහන්සි වෙලා සෑම තැනම ඒකාලෝක කරල තිබ්බා. රාත්‍රි දර්ශන පවා කහ පාට නිල් පාට ලයිට් වැටිලා හරිම ලස්සනයි. ඒ ලෝකයම ආලෝකයෙන් නැහැවිලා, හැබැයි ආලෝක ප්‍රභයවක් ගැන හිතාගන්න බෑ. ඒ ආලෝකකරණයට සමාන එකක් මම මීට කලින් දැකල තිබ්බෙ කෝපි කඩේ රාත්‍රි දර්ශනවල. 

කොහොමෙන් කොහොම හරි කරන්න පුළුවන් චොරම විදියට ෆිල්ම් එකක් හදාගත්තා කියමුකො කලින් එකේ රස්නෙන් සහ තමන් අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් විදිහට මීට කලින් හදාගත්ත නමේ පිහිටෙන් දුවවන්න... ඒක ඒ මනුස්සයාගෙ කැමැත්තනෙ. ඒත් පුදුම වැඩේ තමා මේ ඕනවට එපාවට කරපු මොකක්ද එකට ඒ අවුරුද්දේ සරසවිය චිත්‍රපට උළෙලේ හොඳම අධ්‍යක්ෂණය සහ නළුවා සම්මාන හම්බෙලා තිබ්බ එක. ඇත්තටම මෙව්වයින් වෙන්නෙ ඒ සම්මාන උළෙලවල් හෑල්ලු වෙන එක විතරයි. සම්මානයක් දෙන්න තරම් ලබු ගෙඩියක් ඒ අවුරුද්දේ කවුරුත් කරලා නැත්තං නොදී ඉඳපන් බං. කවුරුත් තරහ වෙන් නෑ.

මේ ටිකවත් මේ "චිත්‍රපටිය" ගැන ලිව්වෙ, මේකෙ පළවෙනි ෆිල්ම් එක ගැන හිතේ තියෙන කැමැත්තට.  ඇත්තටම මේක නිර්මාණාත්මක අපරාදයක්. කොච්චර ලස්සනට ගොඩ නගන්න තිබ්බ කතාවක්ද මේ විනාස කරල තියෙන්නේ? ඒ මදිවට මේකෙ තුන්වෙනි කොටසකුත් එනවලු. ඉතිං ඒකත් මේ මනුස්සයා නම් අධ්‍යක්ෂණය කරන්නෙ ඒකටත් මේ සන්‍තෑසියම තමා.  හැබැයි සූත්තර කිටී එකේ අන්තිමට සුරංගනාවියෙක් ඇවිත් ආපහු මැජික් බූට් එක දීලා  එයා ආපහු සූත්තර කිටී වෙනවා. බලමු ඉතිං එහෙම දෙයක්වත් 😒



Mother Lanka

මදර් ලංකා ඉස්පොයිලර් ඇලට්..... ⚠️️⚠️️⚠️️

මම මේ ෆිල්ම් එක බැලුවා. ජීවිත කාලෙන් පැය දෙක හමාරක් ලක් අම්මට වෙන් කරන්න අමාරු නිසා 2x දාලා බැලුවෙ ඉතිං. එනිවේ, මේකෙ සින්ගල් මාම් සහ ට්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කෙනෙක් ඉන්න නිසාම, මේක හොඳ චිත්‍රපටියක් , නිර්භීත පියවරක් වගේ දෙයක් ඇරෙන්න, කතාව නම් අනේ මන්දා ලෙවල් එකේ තිබ්බෙ.

හැබැයි අපරාදෙ කියන්න බෑ, ෆිල්ම් එක හරි ලස්සනයි. හරිම "පොෂ්". හැම දර්ශනයක්ම ඉතාමත් දර්ශනීය විදිහට අරන් තිබ්බා. පාරවල් පවා අතුගාලද කොහෙද. කොටින්ම හිඟන්නෙක් ඉන්න සීන් එකක් තිබ්බා, එයාවත් හොඳට නාවල කරල අලුත් සාරියක් අන්දලා පේමන්ට් එක හෝදල වාඩි කරලා කලු කොන්ඩෙ තැන් තැන් සුදු ඩයි ගාලා පිළිවෙළක් කරල තිබ්බෙ.

සින්ගල් මාම්ට ආර්ථික ප්‍රශ්න ගොඩක් තියෙනවා සහ ට්‍රාන්ස් එක්කෙනා එයාට ආර්ථික වශයෙන් උදව් කරන බව පෙන්නුවා. සින්ගල් මාම් වැඩ කරන්නෙ ටෙස්ටුරන්ට් එකක වේටර් කෙනෙක් විදිහට . හැබැයි ඉන්නෙ අපාට්මන්ට් එකක. වාහනයක් තියෙනවා . දුව යන්නෙ ඉන්ටර්නැෂනල් ස්කූල් එකකට. ඒකත් මේ අහුමුළුවල තියෙන ඉස්කෝල කට්ටක් නෙවෙයි, සුපිරි පහසුකම් තියෙන එකක්. හැබැයි ඒ ළමයට තුන්වේල කන්න දෙන්නත් අමාරුයි වගෙත් කියනව. මෙයාලා මුලින් පොඩි පැල්පතක වගේ හිටිය බවක් පෙන්නනවා. ඉන්පස්සේ කොහොම හරි මේ අපාට්මන්ට් එකට ඇවිත්, දැන් මේ ජීවිතය ගත කරනවා. ඒ කොහොමද ඒ කියලා අපිට ඇති වෙන සාධාරණ සැකය, ඒ අපාට්මන්ට් එකේ යාබද නිවසේ ඉන්න දුෂ්ට ගෑනු කෙනාටත් එනවා. අපරාදෙ කියන්න බෑ කොච්චර දුෂ්ට උනත් චිත්‍රපටය පුරාවටම ප්‍රේක්ෂකයා වෙනුවෙන් ලොජිකල් ප්‍රශ්න නගන්නෙ එයා තමා.

මේ සිංගල් මම්ට මේ විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නෙ සුගර් ඩැඩී කෙනෙක් සපෝට් කරන නිසා කියලා එයා හිතනවා. සාධාරණයිනෙ. අපිටත් හිතුනා ඒක. එක්කො අඩුගානේ ක්‍රීම් බිස්නස් එකක්වත් තියෙනවා කියලා පෙන්නුව නම් කිසිම අවුලක් නෑ.

සපෝට් කරන ට්‍රාන්ස් වුමන්, සත්‍යා කියන්නෙ පොඩි කාලෙ ගෙදරින් එලෝපු කෙනෙක්. එයා දැන් කරන රස්සාව මොකක්ද ? අර දෙන්නට අර වගේ ජීවිතයක් ගත කරන මට්ටමට ආර්ථික හයියක් වෙන්න එයාට පුළුවන් වුනේ කොහොමද ? නෝ බඩි ක්නොව්ස්... හූ කෙයර්ස් අනේ... මේ කොමර්ෂල් මූවිස් වල ලොජික්ස් හොයන්න එපා ප්ලීස් ... කියලා සත්‍යාගෙ ස්ටයිල් එකටම කියාගන්න තමා වෙන්නෙ.

ඒ අස්සෙ මොකක්ද අභිරහස් වාහනයක එන මිනිහෙක් සිංගල් මාම්ගෙ දූට ලිෆ්ට් දෙනව. ඔය අතරෙ මාම් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා, පස්සෙ හොඳ වුනත් එයා කොර ගහනව. දුවගෙ ෆයිනල් තරඟෙ බලන්න යන්නෙත් නෑ, පස්සෙ අමාරුවෙන් යන්නෙ කොර ගගහ. එහෙම යන මනුස්සයා අන්තිමට අර වාහනේට වඩා වේගෙන් දුවලා, වාහනේ ඕවටෙක් කරලා හරස් කරල නතර කරනව. වාහනේක නෙවෙයි අනේ, මේ එයාම කකුල් දෙකෙන් දුවල. ඒ සීන් එක නම් දරාගන්න අමාරු උනා. 2x දාගෙන බැලුවම ආතල් එක වැඩී ඒකෙ. පස්සෙ බැලින්නම් ඒ ඉන්නෙ මෙයාගෙ තාත්තා , යහපත් දක්ෂ එමී දූගෙ සීයා. ඉතිං මොන රෙද්දට ඒ මනුස්සයා හැංගිමුත්තන් කරන්නෙ ?දුවවයි මිනිපිරිවයි හම්බෙන්න ආවනම් ඉවරයිනෙ. දුවව ඇක්සිඩන්ට් වෙලත් හිටියානෙ. ඒක දන්නෙත් නැද්ද මෙයා එතකොට ? නැත්තං ඔන්නොහෙ හොඳ වුනයින් පස්සෙම යනව කියලා හිටියද? අගේන්, නෝ බඩි ක්නොව්ස් හූ කෙයාස් අනේ ප්ලීස් අයියෝ මේක ෆිල්ම් එකක්...

ඒ අස්සෙ අන්තිමට අර කෙල්ලගෙ බීම එකට අර දුෂ්ට කෙල්ලෙක් මොනවද දානවා. දාන මගුල එක්කො යහමින් දාන්න ඕනෙ නොකවුට් වෙලාම යන්න. එක්කො නිකා ඉන්න ඕනෙ. බාග වැඩ කරන්න ගිහිල්ලා ඒ දුෂ්ටි නිකං පරිප්පු කනවා. අනික පස්සෙ බැලින්නං ඒ මොනවාද දාලා තියෙන්නේ cctv කැමරාවක් ඉස්සරහට ගිහින්. හරියටම සෙන්ටර් වෙලා කැමරාවට. මම හිතන්නෙ, එක සැරයක් දාලා හරියට කැමරා උනේ නැති නිසා ආපහු දාලා වීඩියෝ එක අරන්ද කොහෙද සිනමැටික් කොලිටියට තියෙනවා cctv එක. මම කිව්වෙ ඒකයි, මේ ෆිල්ම් එක ලස්සනයි. cctv දර්ශන පවා ඉතාමත් රමණීය විදිහට කැමරාවට නගල තියෙනවා. මෙව්වා මිනිස්සු සල්ලි දීලනෙ බලන්නෙ, ඉතිං කැතට පෙන්නන එක හරි නෑනෙ වගේ හිතලා හැම සීන් එකක්ම ලාස්සනට අරන් තියෙනවා .

කොහොම හරි, හරියට වහ ටික දුන් නැති නිසා වමනෙ කරල ඇවිත් ඒ කෙල්ල (අහිංසක හොඳ එක්කෙනා ) තරඟෙ දිනනව. එයා සිහි නැතුව චේන්ජින් රූම් එකේ වැටිලා ඉඳල පැවිලියන් එකට උස්සගෙන ආවම අර සත්‍යා ඇතුලු පිරිසගෙ හැසිරීම නිකං , ආ කලන්තෙ දාලද කොහෙද වගේ... ඉන්නෙ. poisoned කියල කිව්වත් ආ ඕක ඇරිලා යයි වගේ සීන් එකක් එතන තියෙන්නේ . එගේන්... මේක ...... ප්ලීස් අනෙහ්.

ඉන්පස්සේ හොඳම සීන් එක, එහෙම ගන්න මෙඩ්ල් එක ගිහිල්ලා අර එහා ගෙදර මනුස්සයට දෙනවා ඒකෙන් එයාගෙ දුවව අර ටුනමන්ට් එකට රට යවන්න කියලා ! ඒ මනුස්සයා මුලින් ඉල්ලන්නෙ, තමන්ගෙ දුවට දිනන්න ඉඩ දෙන්න කියලා ,ඒ වෙනුවට මේ අහිංසක යහපත් එමී ළමයා, එයා තරඟෙ දිනල, පස්සෙ මෙඩ්ල් එක ගෙනිහින් දෙනවා අර මිනිහට, දුවගෙ වැඩේට කියලා 😆. අන්න ලොජික්. ඒක තමා මම හිතන්නෙ මේකෙ කූඨප්‍රාප්ති සීන් එක. එහෙමත් වෙච්චි එකේ අනික් එව්වා මොනාද කියලා හිත හදාගන්න එතකොට අපිට පුළුවන් වෙනවා.


එදා රෑ...

එදා රෑ බැලුව අද දවල්. දවල් නිසා සෙනග හිටියේ නෑ. ඒ නිසා පාඩුවෙ ෆිල්ම් එක බැලුවා.  ඉස්සරහ ඔලු ගෙඩිවලින් දර්ශන පථයට බධාවක් උනේ නෑ මොකද මට ඉස්සරහින් කවුරුත් හිටියේ නෑ. 

මට නම් මේ ෆිල්ම් එක අර  ක්ලැරන්ස්ගෙ එක තරම් දැනුන් නෑ. ඒකට එක හේතුවක් මම ක්ලැරන්ස්ගෙ සින්දුවලට තරම් මිල්ටන්ගෙ සින්දුවලට ආසත් නෑ.  ක්ලැරන්ස්ගෙ ෆිල්ම් එකට කැමැති වෙන්න ප්‍රධානම හේතුව ඒකෙ තිබ්බ සින්දු ටික සහ ඒ සින්දු ප්ලේස් කරල තිබ්බ විදිහ. මොකක් හරි හේතුවකට මේ ෆිල්ම් එකේ සමහර සින්දු ප්ලේස් කරල තියෙන විදිහ නිසා ද මන්ද එහෙමට දැනුන් නෑ.

ලොකුවට ෆීල් නොවෙන්න හේතු වෙච්චි අනික් ප්‍රධාන කාරණේ, මේකෙ මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරන රොෂාන් රවීන්ද්‍රගෙ පෙනුම ඒ චරිතයේ වැඩි හරියකට සෙට් නොවීම. මේක කිව්වම මගෙන් අහයි උබ කියන්නෙ රොෂාන් රවීන්ද්‍රට රඟපාන්න බැහැයි කියලද කියල. එහෙම දෙයක් නෙවෙයි. ඒක අහන්න ප්‍රශ්නයකුත් නෙවෙයිනෙ. ඒත් අමුවෙන්ම ඇත්ත කිව්වොත් මේ චිත්‍රපටයේ වැඩි කාලයක් පෙන්වන, මිල්ටන්ගෙ තරුණ කාලය රඟපාන්න රොෂාන් රවීන්ද්‍ර දැන් වයස වැඩී. 

ෆිල්ම් එක පටන් ගන්නෙ, 1966 ඉඳල. එතකොට ඇත්ත මිල්ටන්ගෙ වයස අවුරුදු 22 යි. එතන ඉඳන් ෆිල්ම් එකේ සීයට අසූවක්ම වගේ දුවන්නෙ එදා සිට 1972 වගේ කාල පරාසය ඇතුලෙ. ඒ කියන්නෙ මිල්ටන්ගෙ වයස අවුරුදු 22 ඉඳන් 28 දක්වා වගේ. ඉතිං ඔය වයසෙ ඉන්න තරුණ මිල්ටන්ගෙ චරිතයට දැන් අවුරුදු 48 ක් වෙන රොෂාන් රවීන්ද්‍ර ගැලපෙන් නෑ කියන එක තමා චිත්‍රපටිය පුරාවටම දැනුනෙ. විශේෂයෙන්ම අවුරුදු විසි ගණන්වල මුල තරුණයෙක් විදිහට මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරපු සමහර දේවල් , රොෂාන් කරද්දි විකාරමය ස්වභාවයක් තිබ්බා. උදාහරණ විදිහට ගමේ කොල්ලො ටික ක්‍රිකට් ගහන සීන් එක,  එක්සයිස් කරන සීන් ටික, සහ අර කපුවට පාඩමක් උගන්නන සීන් එක. මේවත් කරන්නෙ රොෂාන් එයාගෙ අවුරුදු හතලිස් ගණනක පෙනුම දරාගෙන. ඒ පෙනුම නැති කරන්න අමාරුයි. අපිට තරුණ කෙනෙක් වයස්ගත විදිහට වෙස් ගන්නන්න පුලුවන් උනත් (ඒකත් ලංකාවෙ නම් කලොත් වනා ගන්නව) වයසක කෙනෙක්ට බාල පෙනුමක් ගන්න එක සාමාන්‍ය වේෂ නිරූපණයෙන් පමණක් ගොඩ දාන්න බැරි දෙයක්. සහ ඇත්තටම, පොල් අතු පැලක, අම්මත් එක්ක දුක් විඳගෙන හැදුනු බොහොම දුප්පත් හැටේ දශකයේ කොල්ලෙක්ගෙ ශරීර පෙනුම (physique ) රොෂාන්ගෙ ලොවෙත් තිබුන් නෑ . ඉතිං ඒක කෘතිමව ඇති කරගන්න පුලුවන් කියලත් මම හිතන් නෑ. 'තලත්තෑනි මනුස්සයෙක් ඇයි මේ වයසට නොගැලපෙන වැඩ කරන්නෙ' වගේ හැඟීමක් ඇති වෙන එක වළක්වන්න බෑ. 

හැබැයි පස්සෙ පස්සෙ මිල්ටන්ගෙ චරිතය වයසට ගිහිල්ලා හතලිස් පහ වගේ පැන්නට පස්සෙ ඔන්න රොෂාන්ගෙ පෙනුම මිල්ටන්ගෙ පෙනුමට ටක්කෙටම ගැලපෙනව. අර ස්ටේජ් උඩ සින්දු කියන රොෂාන් මවන මිල්ටන්ගෙ චරිතය හරියටම හරි. ඇත්තටම අපිටත් මිල්ටන්ගෙ ඇත්තටම මතක ඒ පෙනුම නිසාත්, ඒ පෙනුමට රොෂාන්ගෙ දැන් පෙනුම සෙට් වෙන නිසාත්, රොෂාන් නියමෙට මේ චරිතයට ගැලපෙනව වගේ අදහසක් ආවත්, අර  ෆිල්ම් එකේ සෑහෙන කාලයක් තලත්තෑනි රොෂාන් අයියා කෙල්ලො පස්සෙ යන මිල්ටන් මල්ලිව නිරූපණය කිරීම රූපමය වශයෙන් අසාර්ථකයි. ඒක ඉතිං ඇහැට පේන දේ. ඒ කොටස කරන්න මිල්ටන්ගෙ තරුණ වයසේ පෙනුම තියෙන අලුත් නලුවෙක් ගන්න ෆිල්ම් එක කරපු අය නිර්භීත නොවෙන්න හේතුවත් හිතාගන්න අමාරු නෑ. ඒත් මම හිතන්නෙ රොෂාන් වගේ ප්‍රතිභාපූර්ණ නලුවෙක්ට රඟපාලා ගොඩදාන්න තරම් දෙයක් ඔය චිත්‍රපටයේ තිබ්බෙ නෑ. චිත්‍රපටය ගොඩ යන්නෙ මිල්ටන්ගෙ සින්දු නිසා මිසක් මිල්ටන්ගෙ චරිතය කරන්නෙ කවුද කියන එක මතම නෙවෙයි. ඒ නිසා ක්ලැරන්ස්ගෙ එකේ වගේ අභියෝගයක් භාර අරන් අලුත් තරුණ නලුවෙක්ට ඒ අවස්ථාව දෙන්න තිබ්බා කියල මම හිතනව.

මේ වයස නොගැලපෙන සීන් එක  ඔයාට වඩාත් ත්‍රීව්‍ර විදිහට දැනෙන්න පුලුවන් ඔයා මේ කාලයෙ රොෂාන්ගෙම 'නටත් අයෙක් සුරා මතින්' ටෙලිනාට්‍ය බලනව නම්. ඒකෙ රොෂාන්ගෙ චරිතයට ලොකු පුතෙක් ඉන්නව. ඒ නාට්ටෙ ඒ පුතාගෙ ක්‍රිකට් ටීම් එකේම තව කොල්ලෙක්ගෙ තාත්තාට ඉන්නෙ චින්තක කුලතුංග. දැන් මේ ෆිල්ම් එකේ, ඔය මම දාල තියෙන ෆොටෝ එකේ ඉන්න මිල්ටන්ගෙ තුන්වන පෙම්වතිය සහ පසුව බිරිඳගෙ චරිතය කරන දැරිවිගෙ තාත්තාට ඉන්නෙත් චින්තක කුලතුංග. ඉතිං කලින් දවසෙ රෑ 'නටත් අයෙක්' බලනකොට තරුණ පුත්තු දෙන්නෙක්ගෙ තාත්තලා විදිහට හිටිය නලුවො දෙන්න අද දවල් බලන ෆිල්ම් එකේ, එකෙක්ගෙ දුවෙක්ට විවාහ යෝජනාවක් ගේන්න අනිකා කොල්ල විදිහට ගෙදෙට්ට එද්දි හරිම විකෘතිමය ස්වභාවයක් දැනුනා. ඒකට ඉතිං කාටවත් චෝදනා කරන්න යන්නෙ නෑ. අපි ඒ නාට්ටෙ බලපු එකට මේක හදපු මිනිස්සු මක් කරන්න ද. 


මිල්ටන්ගෙ චරිතය වයසට ගිහින් කියල පෙන්නන්න අන්තිම හරියෙදි කොණ්ඩය පොඩ්ඩක් අලුපාට කරල තිබ්බා. ඇත්තටම ඒක පමණක් ප්‍රමාණවත් මොකද වයසින් කොහොමත් රොෂාන්ට ඒ පෙනුම තියෙන නිසා. හැබැයි ඊට සාපේක්ෂව එයාගෙ බිරිඳව වයස්ගත කරන්න උත්සාහයක් අරන් තිබ්බෙ නෑ. අවසානය හරියෙ හොස්පිට්ල් සීන් එකේදිත් ඒ නිලියගෙ අඩුගානේ කෙස්ගහක් ඉදිලවත් නෑ. ඒ වගේම නවසිය හැත්තෑ ගණන් වල මුල හරියෙදි මිල්ටන්ට හම්බෙන වික්ටර් රත්නායක නම් තරුණයා (අන්න ඒකට නම් වයසට ගැලපෙන කොල්ලෙක් කාස්ට් කරල තිබ්බා.) 1998 දි මිල්ටන් බලන්න හොස්පිට්ල් එද්දිත් ඒ විදිහටම හිටියා. අනේ මන්ද ඉතිං වෙන කවුරු හරි ගත්තොත් හෝ වයස පේන්න මේකප් කලොත් ඒ ආවෙ වික්ටර් කියල ප්‍රේක්ෂකයාට අඳුනගන්න අමාරු වෙයි කියල හිතුනද දන්නෙත් නෑ.

ඊටත් අමතරව, ප්‍රේක්ෂකයා විසින් හිතින් හිතා ගන්න ඕන දේවල් ඒ කියන්නෙ ඒ දර්ශන බැලුවම අපිට ෆීල් වෙන්න නියමිත දේවල් , නලුවන් ලවා දෙබස් විදිහට අපේ මූණට කියන එකත් ටිකක් අභව්‍ය "ඕක්වර්ඩ්" භාවයක් එක් කරල තිබ්බ. උදාහරණයක් විදිහට මිල්ටන්ගෙ යාලුවෙක් එක තැනක කියනව, මේ සින්දුව නම් පරම්පරා ගාණක් මිනිස්සු කියයි, වගේ කතා. ඒවා මිනිස්සුන්ට දැනෙන්න ඇරිය යුතු දේවල් මිසක් ඇහෙන්න කියන්න ඕනෙ දේවල් නෙවෙයි.

ඉන්පස්සේ අර ලක්ස් සබන් තැන් තැන්වල පෙන්නන එක නම් හරිම ලාබ වැඩක්. ඒකෙන් ෆිල්ම් එකට වෙන හානිය ඒකෙන් ලැබිච්චි වාණිජමය වාසියට වඩා අනිවාර්යයෙන් වැඩී. ඒ ගාන කීය උනත් ඊට වඩා නිර්මාණාත්මක පාඩුවක් ඒකෙන් ෆිල්ම් එකට වෙලා තියෙනවා. අනික ඒක කරන්නම ඕනෙම නම් ඔයිට වඩා ටිකක් ඩීසන්ට් විදිහකට ඒක කරන්න තිබ්බ. 

අන්තිමට අර කැසට් වල රූප තිරය හරහා යවන එක... අනවශ්‍යයම වැඩක්. මුලු චිත්‍රපටයේම රිදම් එක විනාස වෙන විදිහෙ ඒ වගේ වැඩක් කරන්න හිතුවෙ ඇයි කියලවත් හිතාගන්න අමාරුයි. ඒ ටික ෆිල්ම් එකේ නාමාවලියට දාන්න තිබ්බනෙ ෆිල්ම් එක ඇතුලට නොදා.

මේක කොහොමත් වෘතාන්තමය ගතියට වඩා නිකං ඩොකියුමෙන්ට්‍රි ගතියක් එනවා අන්තිමට යද්දි.  කොහොමත් මුල් හරියෙත් කතාවක් කියල දෙයක් ගොඩනගන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නෑ. ඒ ඒ සින්දුව ප්ලේස් කරගන්න සීන් ටිකක් එකට ගලපලා මිසක් මිල්ටන් කියන මනුස්සයව චරිතයක් විදිහට ගොඩනැගීමක් කරන්න උත්සාහ කරන්නෙ නෑ. ඒ නිසයි කිව්වෙ රොෂාන් වගේ නලුවෙක්ට මේකෙ කරන්න දෙයක් නෑ කියල.

කොහොම උනත් ඉතිං මිල්ටන් මල්ලවආරච්චිගෙ සින්දු අහන්න කැමැති නම් අහගෙන ඉන්න පුලුවන් චිත්‍රපටියක් කියල කියන්න පුලුවන්.